Randomizowany proces chirurgii w leczeniu pojedynczych przerzutów do mózgu ad

Ponadto stopień choroby oceniano u wszystkich pacjentów; ocena ta składała się z filmu RTG klatki piersiowej, profili hematologicznych i chemicznych, tomografii komputerowej jamy brzusznej lub skanu z wątroby i śledziony radionuklidu oraz badania kości, jak wskazano klinicznie, oraz innych badań uznanych za odpowiednie dla pierwotnego guza pacjenta. W momencie rozpoznania przerzutów do mózgu wszyscy pacjenci otrzymywali deksametazon (4 mg co 6 godzin), który był kontynuowany przez cały okres radioterapii, a następnie przerwano leczenie. Pacjenci, którzy nie tolerowali ustania kortykosteroidów, utrzymywali najniższą możliwą dawkę. Przed randomizacją pacjenci byli stratyfikowani w zależności od umiejscowienia guza (supratentorial lub infratentorial), zakresu choroby (przerzuty w mózgu, przerzuty do mózgu i raka w pierwotnym miejscu, lub przerzuty do mózgu i raka w miejscu pierwotnym i co najmniej jeden dodatkowe miejsce) i rodzaj guza pierwotnego. Generowane komputerowo liczby losowe zostały następnie wykorzystane do przypisania pacjentów do jednej z dwóch grup leczenia (jedna grupa otrzymała zabieg chirurgiczny i radioterapię, a inna otrzymała tylko radioterapię). W przypadku pacjentów z grupy chirurgicznej leczenie chirurgiczne wykonano w ciągu 72 godzin od wejścia do badania. Wszyscy pacjenci przeszli kraniotomię, a celem operacji we wszystkich przypadkach było całkowite usunięcie przerzutów. Wszyscy pacjenci poddali się kontrastowemu skanowaniu CT pomiędzy dniami 2 i 5 po operacji, aby ustalić, czy chirurgiczne usunięcie guza było kompletne.24 W ciągu 14 dni po operacji pacjenci zaczęli otrzymywać 36 Gy (3600 rad) promieniowania całego mózgu, dwa boczne porty pokrywające mózg i opony mózgowe do otworu magnum. Dawka frakcji 3 Gy kobaltu-60 na dzień była podawana w tempie do 2 Gy na minutę. Łącznie 12 frakcji dawek podano w dni powszednie.
W grupie z napromienianiem pacjenci ze zmianami nadnamiotowymi, którzy zostali losowo przydzieleni do leczenia samym radioterapią, przeszli stereotaktyczne biopsje igłowe podejrzanych przerzutów w ciągu 72 godzin po rozpoczęciu badania. Pacjenci z uszkodzeniami podnamiotowymi nie byli poddawani biopsji z powodu zwiększonego ryzyka związanego z biopsją w tym obszarze. W ciągu 48 godzin od wykonania biopsji lub badania (u pacjentów, którzy nie wykonali biopsji), pacjenci otrzymywali radioterapię zgodnie z tym samym schematem leczenia i dawką stosowaną u pacjentów w grupie chirurgicznej.
Po leczeniu przerzutów do mózgu każdy pacjent kontynuował odpowiednie leczenie, jeśli było to konieczne, w przypadku pierwotnego guza.
Ocena i kryteria odpowiedzi
Po leczeniu przerzutów do mózgu, pacjenci byli oceniani co trzy miesiące za pomocą badań neurologicznych i rezonansu magnetycznego lub skanowania kontrastowego CT. W przypadku wykrycia nawrotu choroby i stanu pacjenta, zapewniono dalsze leczenie – operację, powtórną radioterapię lub jedno i drugie. Charakter dodatkowego leczenia zależał od stanu pacjenta.
Aby porównać skuteczność tych dwóch terapii, ocenialiśmy zmiany w funkcjonalnej niezależności, na co wskazują wyniki Karnofskiego, radiograficzne dowody zmian wielkości guza lub nawrotu przerzutów do mózgu, długość czasu do nawrotu, długość przeżycia i przyczyny śmierci w dwóch grupach
[patrz też: alkor nysa, gratka gniezno, piotr jacoń ]