Randomizowany proces chirurgii w leczeniu pojedynczych przerzutów do mózgu ad 7

Pacjenci leczeni operacyjnie z napromienianiem (puste kwadraty; n = 25) utrzymywali niezależność w samoopiece (wyniki oceny Karnofsky ego .70 procent) znacznie dłużej (p <0,005) niż osoby leczone samym napromienianiem (ciałka stałe; n = 23) (mediana, 38 tygodni vs. 8 tygodni, względne ryzyko uzyskania wyniku <70 procent, 2,4, 95 procent przedziału ufności, 1,3 do 4,6). Znaki zaznaczające wskazują ostatnią ocenę kontynuacji żywych pacjentów.
Pacjenci w grupie operacyjnej utrzymywali wyniki Karnofsky ego . 70 procent (ryc. 4) znacznie dłużej niż pacjenci leczeni samym napromienianiem (mediana, 38 tygodni vs. 8 tygodni, P <0,005, względne ryzyko, że wynik Karnofsky <70 procent rozwijać, 2,4; 95 procent przedziału ufności, 1,3 do 4,6). Analiza wieloczynnikowa wykazała, że tylko chirurgiczne leczenie przerzutów do mózgu (P <0,007) było związane z lepszą jakością życia, podczas gdy wiek (P <0,02) i obecność choroby rozsianej (P <0,04) były związane z gorszą jakością życia.
Powikłania leczenia
Śmiertelność operacyjna wynosiła 4 procent, a zachorowalność na choroby wynosiła 8 procent. W grupie z napromienianiem 30-dniowa śmiertelność wynosiła 4%, a 30-dniowa zachorowalność wynosiła 17%. Po biopsji stereotaktycznej jeden pacjent miał niedowład połowiczy, który ustąpił w ciągu dwóch tygodni; żadne inne komplikacje nie były związane z biopsjami. Mediana długości pobytu w szpitalu w celu przyjęcia do szpitala, w którym leczono przerzuty do mózgu wynosiła 27 dni w grupie operacyjnej i 22 dni w grupie napromieniania (P = 0,48).
Dyskusja
Wyniki tego prospektywnego, randomizowanego badania pokazują, że chirurgiczne usunięcie pojedynczych przerzutów do mózgu, a następnie radioterapia powoduje znacznie dłuższe przeżycie i lepszą jakość życia niż leczenie samą radioterapią. Leczenie chirurgiczne pozwala na lepszą lokalną kontrolę przerzutów do mózgu, co powoduje późniejsze zmniejszenie zachorowalności i umieralności z przyczyn neurologicznych.
Duża różnica w całkowitym przeżyciu na korzyść leczenia chirurgicznego wynikała ze zmniejszenia liczby zgonów z powodu przerzutów do mózgu. Przy określaniu przeżycia całkowitego (aktarialnego) jako punkt końcowy stosowaliśmy zarówno systemowe, jak i neurologiczne przyczyny śmierci. Chirurgia i radioterapia leczą tylko przerzuty do mózgu, a zgony bezpośrednio związane z niepowodzeniem leczenia przerzutów do mózgu zwykle pochodzą z przyczyn neurologicznych. Dlatego używanie śmierci z przyczyn neurologicznych jako jedynego punktu końcowego przeżycia jest dokładniejszym sposobem określenia prawdziwego efektu leczenia przerzutów do mózgu. Gdy porównano przeżycie neurologiczne w obu grupach, wystąpiła duża, statystycznie istotna korzyść związana z leczeniem chirurgicznym. Kiedy śmierć z przyczyn systemowych była wykorzystywana jako jedyny punkt końcowy przeżycia, różnica w przeżyciu między dwiema grupami nie była statystycznie istotna. Dlatego też zapobieganie śmierci z przyczyn neurologicznych przez chirurgiczne leczenie przerzutów do mózgu było czynnikiem najbardziej odpowiedzialnym za dużą różnicę w całkowitym przeżyciu między dwiema grupami.
Istnieje kilka przyczyn niepowodzenia leczenia przerzutowego raka w mózgu
[więcej w: gratka gniezno, sgb gryfice, techkas ]