Randomizowany proces chirurgii w leczeniu pojedynczych przerzutów do mózgu ad 5

Czas od początku leczenia pierwotnego przerzutu do nawrotu był znacząco krótszy (p <0,0001) u 23 pacjentów leczonych samym napromienianiem (kółka w kształcie koła) niż u 25 pacjentów w grupie operacyjnej (otwarte kwadraty) (mediana , 21 tygodni vs.> 59 tygodni, względne ryzyko nawrotu, 7,1; 95-procentowy przedział ufności, 2,4 – 21,5). Nawrót pierwotnych przerzutów do mózgu został zdefiniowany jako ponowne pojawienie się przerzutów w dokładnie tym samym miejscu, co pierwsze przerzuty do mózgu. Znaki zaznaczające wskazują pacjentów (żyjących lub zmarłych), u których nawroty nie wystąpiły.
Chirurgiczne usunięcie przerzutów do mózgu, a następnie radioterapia pooperacyjna, skutkowały znacznie lepszą lokalną kontrolą guza w mózgu niż sama radioterapia. Jak pokazano w Tabeli 2, częstość nawrotów w miejscu w mózgu pierwotnych przerzutów (niezależna od odległych przerzutów do mózgu lub przerzutów mięśniowych) była istotnie niższa (P <0,02) w grupie operacyjnej (5 z 25 [20 procent] ) niż w grupie promieniowania (12 z 23 [52 procent]). Ponadto czas od leczenia do nawrotu pierwotnego przerzutu do mózgu (ryc. 1) był znacznie krótszy u pacjentów leczonych samym napromienianiem (mediana, 21 tygodni) niż w grupie operacyjnej (mediana> 59 tygodni; <0,0001; ryzyko względne, 7,1; przedział ufności 95%, 2,4 do 21,5). Analiza wieloczynnikowa wykazała, że tylko chirurgiczne leczenie przerzutów do mózgu (P <0,0001) i brak choroby rozsianej (P <0,0004) zmniejszyło ryzyko nawrotu pierwotnego przerzutu do mózgu. Leczenie chirurgiczne nie miało wpływu na dalszy rozwój przerzutów w innych częściach mózgu. Występowanie odległych przerzutów do mózgu lub przerzutów oponowo-mięśniowych (niezależnie od nawrotu pierwotnego przerzutu do mózgu) było podobne w obu grupach terapeutycznych (5 z 25 [20 procent] w grupie operowanej vs. 3 z 23 [13 procent] w promieniowaniu grupa; P = 0,52).
Przeżycie
Rysunek 2. Wykres 2. Przeżycie aktuarialne według grupy terapeutycznej. 25 pacjentów leczonych operacyjnie z napromienianiem (puste kwadraty) przeżyło znacznie dłużej (P <0,01) po rozpoczęciu leczenia pierwotnego przerzutu do mózgu niż 23 pacjentów leczonych samym napromienianiem (pełne koła) (mediana długości przeżycia, 40 tygodni vs. 15 tygodni, względne ryzyko śmierci, 2,2; przedział ufności 95%, 1,2 do 4,1).
Znaki zaznaczające wskazują ostatnią ocenę kontynuacji żywych pacjentów.
Pacjenci leczeni chirurgicznie i napromienianiem mieli medianę długości przeżycia wynoszącą 40 tygodni, podczas gdy pacjenci leczeni samym napromienianiem mieli medianę długości przeżycia jedynie 15 tygodni; przeżycie aktuarialne (ryc. 2) było istotnie różne w obu grupach (P <0,01, względne ryzyko zgonu, 2,2; przedział ufności 95%, 1,2 do 4,1). Całkowity czas przeżycia wynosił jednak mniej niż 10 procent w obu grupach leczonych do 90. tygodnia. Analiza wieloczynnikowa wykazała, że chirurgiczne leczenie przerzutów do mózgu i dłuższy czas pomiędzy rozpoznaniem guza pierwotnego a rozwojem przerzutów w mózgu wiązały się ze zwiększonym przeżyciem (p <0,04 dla obu zmiennych), podczas gdy obecność choroby rozsianej a wiek wzrastający wiązał się ze zmniejszeniem przeżywalności (odpowiednio p <0,02 i P <0,01) [patrz też: gratka gniezno, wlosoglowka, gratka konie zimnokrwiste ]