Próba różnych intensywności leczenia przeciwzakrzepowego u pacjentów z protezowymi zaworami serca

THROMBOSIS wpływające na zastawki serca i tętnicze zakrzepowo-zatorowe pozostają głównymi przyczynami późnej zachorowalności i umieralności po zastąpieniu zastawek serca mechanicznymi protezami, pomimo ulepszenia konstrukcji zastawki.1 Czynniki wpływające na ryzyko wystąpienia tętniczej choroby zakrzepowo-zatorowej obejmują typ, miejsce i liczbę zastąpionych zastawek, 2 3 4 5 obecność lub brak migotania przedsionków, 6 leczenie warfaryną lub innymi doustnymi antykoagulantami, adekwatność terapii warfaryną, oraz dodanie leków przeciwpłytkowych, takich jak dipirydamol i aspiryna.1
Chociaż potrzeba leczenia przez całe życie warfaryny po mechanicznej wymianie zastawek, szczególnie w miejscu mitralnym (i prawdopodobnie w miejscu aorty), jest obecnie powszechnie akceptowana, pozostaje niepewność co do jej optymalnej intensywności.4, 7, 8 Ponieważ badania retrospektywne zdecydowanie sugerują że choroba zakrzepowo-zatorowa jest znacznie bardziej prawdopodobna, gdy efekt warfaryny jest niski lub nieobecny, zazwyczaj zalecano 7, 9 10 11 bardziej niż mniej intensywną terapię. W Europie terapia zwykle ma na celu międzynarodowy współczynnik znormalizowany (system standaryzacji wyników testów czasu protrombinowego wykonywanych z różnymi odczynnikami) od 3,0 do 5,0, aw Ameryce Północnej ma on na celu jeszcze wyższe poziomy, 12 jednak ostatnio wydaje się, że być zgodą na międzynarodowy znormalizowany stosunek pomiędzy 3,0 a 4,5 u pacjentów z mechaniczną zastawką protetyczną.13 Pytanie jest zarówno ważne, jak i aktualne, ponieważ ryzyko krwawienia wzrasta wraz z wyższymi poziomami antykoagulacji, a ponieważ badania z randomizacją wykazały, że profilaktyka wtórna po zakrzepicy żylnej wymaga mniej intensywnego efektu przeciwzakrzepowego (międzynarodowy współczynnik znormalizowany, od 2,0 do 2,5), niż wcześniej sądzono.
Przeprowadziliśmy prospektywne, otwarte badanie kliniczne, w którym pacjenci z zastawkami zastawki serca zostali losowo przydzieleni do terapii zaprojektowanej w celu uzyskania jednego z dwóch poziomów działania przeciwzakrzepowego: stosunek protrombiny do czasu (stosunek czasu protrombinowego pacjenta do czasu puli normalnej plazmy ) 1,5 (międzynarodowy współczynnik znormalizowany, 2,65) lub stosunek protrombinowy w czasie 2,5 (międzynarodowy współczynnik znormalizowany, 9). Wartości te odpowiadają skrajności przyjętego zakresu terapeutycznego w wielu ośrodkach15, 16
Metody
Pacjenci
Wszyscy pacjenci, którzy otrzymali mechaniczne zastawki protetyczne z powodu reumatycznej choroby serca i brali udział w klinice antykoagulacyjnej w latach 1981-1985 zostali losowo przydzieleni do jednej z dwóch grup terapeutycznych, które różniły się jedynie zamierzonym poziomem działania przeciwzakrzepowego (umiarkowane lub wysokie). Nie było żadnych wyjątków. Wszyscy uczestnicy badania wyrazili świadomą zgodę. Każdemu pacjentowi, w tym także tym, którzy później zginęli w wyniku obserwacji, przydzielono przy losowaniu kolejną losową liczbę. Pacjenci z liczbami parzystymi i nieparzystymi stanowili odpowiednio grupy o umiarkowanej i wysokiej intensywności. Randomizacja była substratem pod względem obecności lub braku migotania przedsionków. Pacjenci pozostawali w badaniu do śmierci lub do zakończenia badania we wrześniu 1986 r.
Czas protrombinowy
Krew (dziewięć objętości) zebrano w powlekanych krzemem, opróżnionych szklanych probówkach zawierających jedną objętość 3,8 procent cytrynianu sodu (całkowita objętość, 4,5 ml) (Vacutainer, Becton Dickinson, Rutherford, NJ) i pozbawiono płytek krwi osocze oddzielone po odwirowaniu w 2000 r. × gi 4 ° C przez 10 minut
[hasła pokrewne: mlokum, szpital wieliszew, gratka konie zimnokrwiste ]