Pomyślna alogeniczna transplantacja zubożonego w komórki T szpiku kostnego z blisko dopasowanych HLA niespokrewnionych dawców czesc 4

Przygotowując się do otrzymywania przeszczepionych komórek T, u pacjentów z niedokrwistością aplastyczną, wrodzoną chorobą metaboliczną i zespołem Wiskotta-Aldricha zastosowano siedmiodniową terapię kondycjonującą u pacjentów z białaczką, ze zwiększonym ekranowaniem płuc i wątroby podczas całkowitej – napromienianie ciała. U jednego pacjenta z ciężką, złożoną chorobą niedoboru odporności, kondycjonowanie pretransplantacyjne ograniczono do podawania cyklofosfamidu (50 mg na kilogram dziennie przez cztery dni). Jeden pacjent z zespołem nagiego limfocytu otrzymał busulfan (4 mg na kilogram na dzień, przez cztery dni) i cyklofosfamid (50 mg na kilogram dziennie przez cztery dni) przed przeszczepieniem. Profilaktyka dla GVHD
Zmniejszenie limfocytów T szpiku dawcy monoklonalnym przeciwciałem anty-CD3 T10B9 przeprowadzono w sposób opisany w innym miejscu 6, 35. Rozszczepienie gradientem Ficolla-Hypakusa zastosowano do uzyskania komórek jednojądrzastych ze szpiku kostnego. Po przemyciu komórek jednojądrzastych, do komórek szpiku dodano przeciwciała monoklonalne (T10B9) w końcowym stężeniu 10 do 20 .g na mililitr i inkubowano z króliczym dopełniaczem przez 120 minut w 37 ° C w obecności DNazy. Końcowy produkt przemyto i ponownie zawieszono w zrównoważonym roztworze soli Hanksa z 5% albuminy ludzkiej do infuzji. Stwierdzono, że resztkowa zawartość komórek T w tak traktowanym szpiku stanowi około 1,6 log10 wyczerpania funkcjonalnych (reagujących na fitohemaglutyninę) limfocytów T, w porównaniu z nieleczonymi szpikami, na podstawie analizy ograniczająco-rozcieńczającej po ekspansji w interleukinie-2. -Pożywane medium.6, 35 Zubożony w komórki T szpik kostny podano możliwie jak najszybciej po ostatniej radioterapii (lub 32 do 36 godzin po ostatniej dawce cyklofosfamidu, jeśli nie podano napromieniania). Cyklosporynę podawano w dawce dożylnej (3 mg na kilogram na dzień), która rozpoczęła się w dniu przeszczepu, ale przed infuzją szpiku, i była kontynuowana codziennie, aż zmieniła się w dawkę doustną (3 do 10 mg na kilogram na dzień), z modyfikacjami w przypadku nerek lub innej toksyczności. U pacjentów bez GVHD dawkę cyklosporyny zmniejszono do zera w 180. dniu po transplantacji; u pacjentów z GVHD lek był kontynuowany zgodnie ze wskazaniami klinicznymi.
Diagnozowanie, stopniowanie i leczenie GVHD
Diagnoza kliniczna GVHD została potwierdzona przez odpowiednie biopsje i ocenione jako 0 do IV z kryteriami Thomas i wsp. 46 dla ostrej GVHD oraz jako brak , ograniczony lub rozległy dla przewlekłego GVHD .47, 48 Leczenie minimalnej GVHD skóry rozpoczęto od miejscowych kortykosteroidów; cięższą GVHD leczono prednizonem lub metyloprednizolonem, zaczynając od do 2 mg na kilogram dziennie w połączeniu z cyklosporyną. U niektórych pacjentów stosowano leczenie uzupełniające azatiopryną lub innymi lekami.
Izolacja ochronna, antybiotyki i opieka podtrzymująca
Pacjenci byli hospitalizowani w odosobnionych pomieszczeniach z laminarnym przepływem powietrza lub wysokowydajną filtracją cząstek stałych. Profilaktyczne doustne i ogólnoustrojowe antybiotyki podawano zgodnie ze schematami opisanymi gdzie indziej.49 Antybiotyki o szerokim spektrum antybakteryjnym i przeciwgrzybicznym podawano empirycznie w przypadku epizodów gorączki.
[hasła pokrewne: sgb gryfice, sita nowy sącz, vitamed opoczno ]