Pomyślna alogeniczna transplantacja zubożonego w komórki T szpiku kostnego z blisko dopasowanych HLA niespokrewnionych dawców ad 7

Wszyscy pacjenci, którzy przeżyli, z niedokrwistością aplastyczną, uzyskali prawidłową liczbę krwinek i komórkowość szpiku. Dwaj pacjenci z połączonym niedoborem odporności uzyskali prawidłową liczbę komórek B, T i naturalnych komórek NK, subpopulacji limfocytów oraz jakościowo normalne funkcje immunologiczne i są wolne od infekcji. Około rok po transplantacji pacjent z zespołem Wiskotta-Aldricha miał znaczne, ale niepełne odzyskanie funkcji immunologicznych i pozostaje wolny od infekcji. U pacjentki z leukodystrofią metachromową nie można było ocenić zmian biochemicznych i klinicznych związanych z przeszczepieniem, ponieważ pacjent zmarł we wczesnym stadium śródmiąższowego zapalenia płuc. Spośród 54 pacjentów poddanych warunkowaniu ablacyjnemu, 29 otrzymało siedmiodniowy schemat cytarabiny, cyklofosfamidu, naświetlania całego ciała i metyloprednizolonu; 24 otrzymywał busulfan plus cytarabinę, cyklofosfamid, napromienianie całego ciała i metyloprednizolon; i otrzymywał busulfan plus cyklofosfamid. U 14 z 55 pacjentów (25 procent), z których wszyscy mieli więcej niż 30 lat, dawka cytarabiny lub cyklofosfamidu została zmniejszona zgodnie z protokołem (patrz Metody i ryc. 1). Trzy awarie przeszczepu wystąpiły u pacjentów, którzy otrzymywali siedmiodniowy reżim cytarabiny, cyklofosfamidu i metyloprednizolonu z napromienianiem; żaden z trzech epizodów nie był związany ze zmniejszeniem dawek środków kondycjonujących. Nie obserwowano późnych odrzuceń przeszczepu, a pacjenci, którzy przeżyli, nie wymagają przetoczenia krwinek czerwonych ani płytek krwi.
Występowanie GVHD
Rysunek 3. Rysunek 3. Prawdopodobieństwo ostrej GVHD według stopnia dopasowania HLA. Skumulowane prawdopodobieństwo umiarkowanej do ciężkiej ostrej GVHD (stopnia II do IV) wykreśla się w funkcji czasu. Mediana i przedział wieku pacjentów przedstawiono dla dwóch kohort. Dane dotyczące pacjentów zostały ocenzurowane przed analizą w momencie śmierci; Uszkodzenia przeszczepów zostały wykluczone. Wstawki pokazują liczbę pacjentów z każdym stopniem GVHD.
Spośród 50 pacjentów z trwałym wszczepieniem, którzy byli narażeni na ryzyko GVHD, aktuarialne prawdopodobieństwo ostrej GVHD stopnia II do IV wynosiło 46 procent (przedział ufności, 32 do 60 procent). Jak pokazano na rycinie 3, zaobserwowano statystycznie istotny wzrost częstości występowania ostrej GVHD stopnia II do IV wśród pacjentów, którzy mieli komórkowy, serologiczny lub molekularny dowód na różnicę HLA z ich dawcami, w porównaniu z pacjentami, którzy byli dopasowani fenotypowo HLA z ich dawcami (53 procent [przedział ufności, 37 do 68 procent] w porównaniu z 17 procentami [przedział ufności, 5 do 45 procent], P <0,05). Ciężkie ostre GVHD (tj. Stopnia III i IV) występowały również nieco częściej wśród biorców niedopasowanego szpiku niż biorców dopasowanego szpiku (P = 0,11). Gdy przeszczepy były dalej analizowane pod kątem różnic w braku, jednego lub więcej niż jednego antygenu HLA, stwierdzono podobny, ale nieistotny statystycznie trend w kierunku zwiększonej GVHD ze zwiększającą się różnicą HLA (odpowiednio 17 procent, 50 procent i 63 procent; P dla trend = 0,11). Wśród biorców przeszczepów, którzy odziedziczyli powszechne haplotypy HLA (tj. Haplotypy w wysokim sprzężeniu sprzężeniowym), występowała tylko nieznaczna i nie znacznie niższa częstość występowania ostrej GVHD (43 procent, 46 procent i 67 procent dla dwóch, jednego i bez haplotypów biorców). przy wysokim braku sprzężenia, odpowiednio, P dla trendu = 0,59) [podobne: gratka gniezno, grzybek tybetański skutki uboczne, olx rawa maz ]