Deksametazon do leczenia gruźliczego zapalenia opon mózgowych u młodzieży i dorosłych ad 6

Podstawowa charakterystyka populacji badania. Charakterystyka wyjściowa podczas randomizacji była podobna w grupach otrzymujących deksametazon i placebo (tabela 1), chociaż większa część grupy placebo była zarażona wirusem HIV (19,9 procent w porównaniu z 16,1 procentami). M. tuberculosis hodowano z płynu mózgowo-rdzeniowego lub innego miejsca u 170 pacjentów (31,2 procent), 85 z każdej grupy. Spośród 170 izolatów, 99 (58,2%) było wrażliwych na wszystkie leki pierwszego rzutu (51 w grupie placebo i 48 w grupie otrzymującej deksametazon), 60 (35,3%) było opornych na streptomycynę, izoniazyd lub oba (29 w grupie placebo grupa i 31 w grupie otrzymującej deksametazon), był mono-oporny na rifampinę (w grupie deksametazonu), a 10 (5,9%) było opornych na co najmniej izoniazyd i rifampinę (3 w grupie placebo i 7 w grupie deksametazonu). (Patrz Dodatek dodatkowy, dostępny wraz z pełnym tekstem tego artykułu na stronie www.nejm.org). Analiza pierwotnego wyniku
Tabela 2. Tabela 2. Wynik Dziewięć miesięcy po randomizacji, w zależności od stopnia zaawansowania choroby i statusu wirusa HIV. Tabela 3. Tabela 3. Wyniki 545 pacjentów po dziewięciu miesiącach od randomizacji. Odsetek pacjentów z łącznym wynikiem śmierci lub ciężkiej niepełnosprawności dziewięć miesięcy po randomizacji nie różnił się istotnie pomiędzy grupami, chociaż leczenie deksametazonem było silnie związane z poprawą przeżywalności (Tabela 2). Nie było istotnej różnicy między odsetkiem osób, które przeżyły, w każdej grupie leczonej z ciężką niepełnosprawnością (P = 0,27), z wynikiem pośrednim (P = 0,96) lub z dobrym wynikiem (P = 0,44) (Tabela 3). Wyniki oparte na dwóch rodzajach punktów niepełnosprawności ustalono dla wszystkich, z wyjątkiem jednego, który przeżył, który został zdefiniowany jako poważnie niepełnosprawny zgodnie z wynikiem opartym na prostych pytaniach i jako pośredni zgodnie z wynikiem Rankina. (Patrz dodatek dodatkowy.)
Analiza wyników wtórnych
Czas na klirens gorączki był znacznie krótszy w grupie otrzymującej deksametazon niż w grupie placebo (mediana, 9 vs. 11 dni, P = 0,03), ale nie było znaczącej różnicy między grupami deksametazonu i placebo w czasie do klirensu komy ( mediana, odpowiednio 9 vs 11 dni, P = 0,23) lub czas do wypisu ze szpitala (mediana, 44 vs. 54 dni, P = 0,57).
Nawrót wystąpił u 89 pacjentów (16,3 procent), 41 (15,0 procent) w grupie otrzymującej deksametazon i 48 (17,7 procent) w grupie placebo (P = 0,42), bez znaczącej różnicy w czasie do nawrotu między grupami (mediana, 41 dni w grupie otrzymującej deksametazon vs. 38 dni w grupie placebo; P = 0,12).
U pacjentów z niedowładem połowiczym lub niedowładem w punkcie wyjściowym, niedowład połowiczy ustąpił po dziewięciu miesiącach u 36 z 48 pacjentów (75,0 procent), którym podano deksametazon, au 30 z 37 pacjentów (81,1 procent) otrzymujących placebo (P = 0,51). Parapareza ustąpiła u 19 z 28 pacjentów (67,9 procent) otrzymujących deksametazon iu 9 z 11 (81,8 procent) pacjentów otrzymujących placebo (p = 0,46). U pacjentów bez niedowładu połowiczego w punkcie wyjściowym, niedowład połowiczy występował w ciągu 9 miesięcy u 14 z 226 pacjentów (6,2 procent) w grupie otrzymującej deksametazon i u 11 z 234 (4,7 procent) w grupie otrzymującej placebo (p = 0,48).
[patrz też: gfr wg mdrd, gościec stawowy, guzy na tarczycy ]
[więcej w: pgf urtica, szpital wieliszew, kaszel szczekający ]